Niektórzy twierdzą, że strach jest, obok miłości, podstawowym uczuciem u wszystkich wyższych form życia. Bywa, że to właśnie strach jest podstawą powstawania innych uczuć, czy emocji, np. zazdrości. Podstawowym podziałem strachu jest wyodrębnienie strachu naturalnego i nienaturalnego. Strach naturalny to ten, który kształtuje się w nas wraz z dorastaniem, dojrzewaniem. Strach naturalny ma za zadanie stymulować organizm do przeciwstawiania się niebezpieczeństwom. Poprzez strach, organizm broni się lub motywuje do wykonywania określonych zadań. Naturalny strach ma więc wydźwięk pozytywny. Inny rodzaj strachu to strach nienaturalny, wyuczony. Strach przed dentystą (bo nauczono nas, że trzeba się bać), czy strach przed myszą. Strach ten powstaje poprzez wpojenie nam tego zachowania przez rodziców, czy starsze rodzeństwo, kolegów. Strach nienaturalny często bywa też nadmierny. Nieadekwatny do realnego zagrożenia. Strach nadmierny określany jest jako gwałtowny, obezwładniający, paniczny, czy śmiertelny. Strach nienaturalny zwykle zaszczepiany jest przez innych, jako efekt zastraszenia.