Psychologowie i psychiatrzy określają strach jako negatywną emocję. Emocja ta ma, wg nich, charakter wrodzony. Pojawia się w sytuacjach realnego zagrożenia. Inaczej ujmując, strach pojawia się tylko w sytuacjach zagrożenia, które jest definiowane jako realne - widzialne, słyszalne, odczuwalne niebezpieczeństwo. Ponadto, każdy z nas inaczej reaguje w chwili zagrożenia, inaczej odczuwa i przeżywa strach. Reakcja ta jest wrodzona. Reagujemy w określony sposób nie kontrolując do końca tej reakcji. Gdy tylko niebezpieczeństwo mija i nie ma negatywnych skutków jego pojawienia się, strach znika. Gdy działanie szkodliwego bodźca trwa dłuższy czas, przeżywanie strachu nasila się i rozwija. Przezywanie strachu jako emocji rozwija się i kształtuje wraz z wiekiem U niemowlęcia występuje najpierw reakcja onieśmielenia, która stopniowo przechodzi w strach. Dziecko zaczyna krzyczeć, płakać, zasłaniać oczy i odwracać się. Z czasem objawy te łagodnieją lub zanikają, jak np. ustępuje zasłanianie oczu.